Bezwaar ingediend

Vanmiddag heeft Fabian het bezwaar van PRO ingediend.
We gaan afwachten hoe de meerderheid en de ontwerpers reageren op onze bezwaren...

Verdieping en verbreding

Gisterenavond had PRO overleg met een aantal instanties om de komende maanden leuke, vormende en culturele activiteiten op het getouw te zetten. De komende weken zal dit stilaan vorm krijgen...
Curieus?
Binnenkort meer...

PRO bij PRO-Genk

Zondagvoormiddag gingen Tony en Fabian hun nieuwjaarswensen betuigen op de receptie van PRO-Genk.

Bezwaar RUP verder uitgewerkt

De Werkgroep die zich eind december boog zich vanavond over het RUP Centrum en verwerkte een aantal adviezen en reacties van inwoners in het ontwerp-bezwaar dat was uitgewerkt. Het bezwaar kreeg meer 'body' en meer draagkracht. Na een laatste lezing zal Fabian dit aangetekend indienen.

2010: zonder zorgen voor morgen

En vooral een goede gezondheid want dit is de grootste schat.

dag 8: Catania - Keulen (17/11)

Onze laatste dag met als (letterlijk) hoogtepunt: de Etna. Daar in de 'verte', daar lag en ligt ze. We rijden met de auto tot zo'n 900 m. vandaaruit vertrekken de kabelliften, de jeeps en trekkings naar de top.

Hoe hoger we rijden hoe zwarter de aarde. Het lijken wel steenkolen. Maar toch nog een temperatuur van 16° (aan de voet ruim 24°).

De Etna rookt en doempt maar als je van deze hoogte naar beneden kijkt zie je nog vele andere rookpluimpjes: Sicilianen stoken veel (groen)afval op.

We daalden langs een andere zijde af en op deze strook viel de herfst op: bladeren op de weg, kleurrijke bomen.

Na wat autodtrade kwamen we aan in Taormina, een stadje dat al eeuwenlang reizigers en toeristen aantrekt. Eerst gingen we de berg op naar Castelmola en daarna de stad in. Op een terras aten we nog een broodje kaas/hesp.
Die Oude Grieken wisten hun theaters toch te plaatsen: tegen een bergflank met zicht op de zee en de Etna - bijna goddelijk.

Voldaan en met een koffer vol energie reden we voor de derde keer naar Catania.


Na ruim 1300 km leverden we onze Clio terug in en aten nog een rijstbol.
We waren ruim op tijd voor de check-in en de controle.
Na opnieuw een vlucht van 2.15u landden we in Keulen. De temperatuur was heel wat minder (die woensdag was't zo'n 8°), het had zelfs geregend. Brrrr...

* * *

Op 8 dagen tijd en in vogelvlucht hebben we Sicilië leren kennen: cultureel, gastronomisch en toeristisch. De moeite om zeker nog eens of meer terug te komen! Merci Tony/Nino voor de rondleiding...

dag 7: Ispica - Catania (16/11)

We verlieten het zuidelijkst puntje en gingen opnieuw noordelijk naar de rokende berg. Maar eerst bezochten we nog de kerk die ook te zien was in de serie Commissario Montalbano die ik in de zomerperiode 's namiddags op de VRT volgde meestal voor de Tour - mijn voorbereiding op deze reis.


De auto lieten we achter op een parking onder de bomen in de schaduw - lekker koel. Eerst gingen we op wandel in de barokke stad Noto. Jaarlijks in mei wordt de hoofdstraat omgetoverd in een straat vol bloementapijten die diverse taferelen uitbeelden; zag er mooi uit op posters...

De UNESCO vindt deze stad de moeite waard en daarom werd het werelderfgoed.

Daar zag ik ook een aankondiging van de gemeenteraad (rechts) - vergelijkbaar met die van ons.

Het gemeentehuis (links) daarentegen was een beetje groter...

Siracusa - een belangrijke stad ten tijde van de Oude Grieken - mocht zeker niet ontbreken. Ook deze stad voegde UNESCO toe aan haar werelderfgoed. We gingen in het oor van Dionysus en genoten van de magnifieke echo; het enorme Grieks theater met bovenaan lekker koel water aangevoerd door een aquaduct.

Nino en Kristof toonden er hun kracht.


Daarna volgde de oude stad op het schiereiland Ortigia. We genoten van zon, water en rijstbollen.
We wandelden rondom de oude stad en ineens dook er een enorme muur op, in opbouw op een kade evenwijdig aan een promenade vol banken onder bomen - onbegrijpelijk want het zicht op de haven en de zee is ongelooflijk; dus niet alleen Joden bouwen muren op gekke plaatsen...

Naarmate we Catania naderde domineerde de Etna kilometer na kilometer meer en meer de horizon. Een imposante landmark die haar blik op ons gericht hield.

Onderweg vroeg ik Nino meer uitleg over het woord "lido" en blijkbaar betekent dit iets in de aard van strand. Ligt hier de oorsprong van 't Lido in Leopoldsburg...

In Catania deden we nog een keer het park in de burt van de B&B en het centrum en ook daar keek de Etna op ons neer. We dronken een goei pint. We overnachtten in dezelfde B&B maar eerst aten we in dezelfde trattoria; deze keer evenwel kregen al onze 'gangen' ongeveer tegelijk en dat konden onze magen moeilijk aan en een deel bleef ongegeten achter...

* * *

Tijdens al die autoritten viel me op dat de ordelijkheid die ons zo eigen lijkt te zijn hier minder van tel is: het onkruid rondom verkeers borden bijv. of het gras op de bermen langs de straten groeit welig en stoort blijkbaar niemand...

dag 6: Ispica - Catania (15/11)

Om acht uur opende ik de deur en ik zette me tegen de muur naast onze deur en liet de zon haar werk doen: mijn gezicht warmde op en kwam tot leven. Mijn ogen genoten van de blauwe lucht en de tanker... die lag nog steeds voor de kust...

Na een lekker zoet en uitgebreid ontbijt reden we via bergflanken naar het bergstadje Ragusa Ibla. We verkenden dit oude stadsgedeelte met smalle straten en huizen die bijna als blokken tegen en op elkaar gestapeld zijn op de bergflank en het plateau.

Daarna zakten we af naar de kloof vanwaaruit Ispaca is ontstaan: Ispica cava. Hier had Nino's grootmoeder ook een tuin en opslagruimte.

In gedachten vergeleek ik deze locatie met de Samaria kloof op Kreta. Prachtig. Een groene, voedselrijke oase van 13 kilometer tussen smalle bergflanken. Een versterking heerste over deze vallei en kloof.



Om 13u verwachtte Nino's familie ons voor een middagmaal. Het werd uiteindelijk een zeer copieuse maaltijd die zoals dat hoort begon iets na 13u met een antipasta (een nog warme overheerlijk ricotta) gekruid met zelfgemaakte wijn en eindigde na 17u met een cognac. Na afscheidskussen en foto's zette Nino ons af aan ons "stamcafé" om zijn zieke nicht een kado te brengen. Na een paar lekkere locale pinten pikte hij ons opnieuw op om naar een ander nicht te gaan. Hun kleindochter stal daar de show.

dag 5: Marsala - Ispica (14/11)

Vandaag rijden we volledig van west naar oost via de zuidkant. De zee rechts, tussen boomgaarden vol appelsienen en druiven, links heuvels met windmolens, de zon boven ons en halverwege ook olieraffinaderijen.






Langsheen deze zuidkust troffen we vooral Griekse restanten. Onze eerste stopplaats was Selinunte. Een nederzetting gesticht door kolonisten uit Megara Hibleaea. We bezochten er de tempels en de acropolis. Deze laatste was grotensdeels omgevallen en wij probeerden het restant een zetje geven maar... we verloren... En tussen deze twee waanden we ons bijna in een 'oerwoud' van varens, struiken en riet.


Vervolgens hielden we halt in Agrigento en wandelden in de vallei van de tempels - valle dei templi. Diverse tempels gelegen op een hoogte met prachtige (verge)zichten en een brandende zon. Vanop deze "vallei" heb je een mooi zicht op de huidige stad en de brug ernaartoe...
We kwamen in de provincie Ragusa en wanen ons bij momenten in Schotland met die typische stenen omheiningen op heuvels en bergflanken. Maar ook vele (plastic) serres. Na wat gekronkel en hoge bruggen/diepe dalen bereiken we Ispica, de geboorteplaats van Nino - qua inwonersaantal even groot als Leopoldsburg.
Onze B&B is een mooie villa met vele kamers en waarvan de stallingen e.d. omgebouwd zijn tot slaapplaatsen, gelegen op een begflank met zicht op (nu) groene hellingen vol boomgaarden, een cementfabriek, de zee, een havenstadje, een tanker en blauwe lucht.
Nino leidde ons rond op het plein waar de familie Bruno een palazzo heeft staan, waar bijna op straat enkele pompen staan en waar getankt wordt. Nino gaat een nicht van hem bezoeken die ziek is; Kristof en ik testen ons Italiaans en bestellen bira en cannoli en placeren ons op een terras - niet echt de gewoonte want de mannen vertoeven op het plein, op de banken, onder de bomen vol kwetterende vogels...
Terug op onze slaapplaats geniet ik van de duisternis en een hemel vol sterren - dat zien we bij ons niet meer met die lichtvervuiling... en van de stilte, je hoort enkel krekels.

* * *

Die avond las ik de laatste bladzijden van Edgard en een deel van de Kampse politiek. Teen en tander is me duidelijk geworden. Achtergronden of de geschiedenis kennen opent deuren, geeft inzicht en doet je snappen waarom de huidige situatie is wat ze is... Merci Marcel.